Buiten spelen

2 september 2019 - Een reactie plaatsen

Als kind stond ons huis op de ideale plek in Schijndel en weet je waarom? Wij hadden hoge stoepranden voor de deur! Voor m’n gevoel speelde ik het gelijknamige spel iedere dag totdat het donker werd met m’n zus en de buurtkinderen. Voor als je tot een andere generatie behoort en denkt waar heeft ze het over?! Hierbij kort de uitleg van dit spel:

Stoepranden is een balspel dat door ten minste twee personen wordt gespeeld op een straat met opstaande trottoirbanden. De deelnemers staan op de stoep aan weerszijden van de straat. Wie aan de beurt is probeert de bal (meestal een voetbal) precies op de rand aan de overkant te gooien.
(bron: Wikipedia)

Zitten is het nieuwe roken

Niet gek dus dat ik nu zo’n moeite heb met de hele dag binnen zitten achter de laptop. Een stuk wandelen in de buitenlucht staat daarom vast op de agenda. Werk ik vanuit huis dan is de tuin dé plek voor een koffie of om in een boek te duiken. Wat me dan opvalt is dat in onze straat de kinderen amper buiten spelen. Zijn ze vaak bij vriendjes of is de iPad hun beste vriend?

Kamperen is de oplossing

kamperen in Slovenië
Zie je kinderen op de camping, dan is het een heel ander verhaal. Ze komen niet eens in de buurt van die iPad! Geen moment slaat de verveling toe bij het zwembad of in de boomhut.
Waarom is het thuis dan zoveel moeilijker om ze naar buiten te krijgen?  Ik heb besloten om in ieder geval zelf het goede voorbeeld te geven. Vaker buiten zitten en eten, ook als het wat kouder is. Een potje badmintonnen op het veldje en dan uitrusten bij een vuurtje in de tuin.

Wonen in de natuur
Vanaf onze prachtige reis door Slovenië is het sowieso gaan kriebelen. Wat als we een huis vinden in het bos of op het platteland? Dagelijks een camping gevoel in plaats van aftellen tot de zomervakantie. Het zal misschien even duren voordat we zo’n huis hebben gevonden. Tot die tijd staat buiten spelen voorop. Nu alleen die hoge stoepranden zien te vinden in Sint-Michielsgestel…

Het midlifemysterie

15 augustus 2019 - Een reactie plaatsen

Ik heb altijd gedacht dat ik rond mijn veertigste geestelijk compleet zou zijn, maar ik gedraag mij hoe langer hoe meer als een krankzinnige.

Dit is één van de vele grappige uitspraken van de Belgische schrijfster Valerie Ecykmans. Ik nam het boek mee in de auto naar Slovenië en las het in twee dagen uit. Om het vervolgens thuis nog eens te lezen, want ik wilde er geen letter van missen.

Openhartig
Ze vertelt op een hilarische en tegelijkertijd openhartige manier over haar leven als veertiger. Van eerdere miskramen en vruchtbaarheidsproblemen tot de vraag of ze een minnaar moet nemen; niets lijkt voor haar een taboe om over te schrijven.

Herkenbaar
Ik ben heel anders opgegroeid dan de kinderen van nu. Valerie merkt dat ook bij haar zoontje en grijpt in het boek terug naar haar eigen jeugd. Het volgende fragment haalt de woorden uit mijn mond en schudt hopelijk ouders wakker. Want waarom zitten we soms zo bovenop onze kinderen en laten we ze niet meer zelf van de wereld ontdekken?

Zelf groeide ik op een vrijstaand huis met een enorme tuin, in een straat waar nauwelijks verkeer was. Als de tuin te saai werd, trokken we de straat op, of maakten we de velden en de bossen onveilig. Als we ons verveelden, was dat ons probleem. Nooit zei een van mijn ouders: ‘Wat?! Verveel je je? Hemeltje! Zullen we naar de bioscoop gaan? Het museum? Het subtropisch zwemparadijs?

De lat hoog leggen
Over wakker schudden gesproken, waarom leggen wij vrouwen de lat zo hoog? Valerie geeft aan dat ze dat nog het vervelendste vindt aan de volwassen versie van zichzelf. Ik kan het alleen maar beamen.

Want terwijl ik deze blog typ bedenk ik me dat de was nog in de droger moet en de afwas van twee dagen op de aanrecht staat. Waarom is een blog schrijven niet voldoende voor nu? Weet je wat, ik pak een kop thee om voor de tv te kruipen zonder langs de aanrecht te lopen. Doe je mee?

Het betoverende landschap van Slovenië

9 augustus 2019 - 6 reacties

Dagenlang is het door mijn hoofd gegaan: moet ik deze blog wel publiceren? Het land Slovenië is schitterend en dat moet eigenlijk zo blijven. Weet je wat ik ga het toch delen, maar wel onder één voorwaarde: ga nu niet meteen een reis boeken naar Slovenië! Want het toerisme groeit hier razendsnel en daar is niet iedereen even blij mee…

De roadtrip naar Bovec

Soça rivier

Wat wil je met zo’n smaragdgroene rivier door de natuur van het Nationaal Park Triglav. Na een lange roadtrip met een overnachting in Oostenrijk verschijnt er kippenvel op onze armen als we het land binnen rijden. De enorm hoge bergen zijn adembenemend mooi! Een ruig landschap, groener dan groen én het is er schoon; geen prulletje te vinden langs de kant van de weg. Op de kleine ‘back to basic’ camping in Bovec vinden we onze plek met een schone douche en wc. Hier besef je dat het leven in de natuur je alles geeft wat je nodig hebt. De nadruk ligt op het kajakken, raften en urenlang wandelen.

Het personeel van de camping rent en regelt in het rond, zouden ze voor het eerst zoveel mensen verwelkomen op deze afgelegen plek? In de supermarkt in Bovec is het niet anders, alleen merk je daar de nodige irritatie bij de medewerkers. Voor ons gevoel is er geen ruimte voor alle toeristen en raken ze snel gestresst van een lange rij.

De Kozjak waterval

In een blog lees ik over deze indrukwekkende waterval met een flinke wandeling vooraf. Op het heetst van de dag starten we op de Napoleon brug en wandelen we door het frisse bos op zoek naar de waterval. Het is vast om de hoek zeggen we tegen elkaar, maar wat we niet weten is dat deze tocht lang en vol uitdagingen zal zijn. Steile paadjes over stenen en vlonders met flink klimmen en dalen, terwijl de temperatuur stijgt. Het uitzicht op de Soça rivier en het rustgevende geluid van het water zorgt voor extra energie. Na zo’n 2,5 uur hebben twee trotse hikers het doel bereikt:

Daarna komt het besef dat we misschien wel net zo lang terug moeten lopen en raak ik in paniek. Gelukkig geeft de routeplanner een andere kortere route aan en is mijn vriend zo lief om een stuk vooruit te lopen en de auto te halen.

Ljubljana en kilometers maken

In de hoofdstad Ljubljana hangt een gemoedelijke sfeer en bij de populaire wijnbar Šuklje is de bediening vrolijk. Hier zijn ze tenminste aan de toeristen gewend! De rode wijn (met brood en verse groente) is zo lekker dat we er twee flessen van kopen, waarbij er eentje de volgende avond al op is…
Daarna bezoeken we het Meer van Bled en tijdens een regenachtige dag de kust met het sprookjesachtige dorp Izola. Maar wat vooral veel indruk maakt is wat we zien qua landschap onderweg. We klimmen met de Fiat Stilo naar een hoogte van 1.611 meter en blijven ons verbazen over de reusachtige bergen. Ik hoop dat ik je nu niet overtuigd heb om te gaan, zodat wij onze roadtrip door Slovenië over een paar jaar kunnen herhalen 😉

Wat ik niet meeneem in mijn koffer

15 juli 2019 - Een reactie plaatsen

Ik kan niet wachten om te roepen: “Het is vakantie!” Gelukkig is het een fijne temperatuur om te werken en staan er tot die tijd leuke opdrachten op de planning. Maar… bij hard werken hoort ook een pauze en dan droom ik weg naar deze plek:

Waterval in Slovenië

Onbereikbaar

Als ondernemer heb ik bewust nagedacht over de vakantieperiode. Neem ik de laptop mee in de koffer? Of check ik tussendoor even de mail via mobiel? Het antwoord op beide vragen is NEE. Lekker onbereikbaar op vakantie (behalve in nood per sms), de wifi gaat en blijft uit. Genieten van de Sloveense natuur, suppen op het water, wandelen, barbecuen en kletsen bij een vuurtje. De schrijfblok mee om de ervaringen op papier te zetten. Dat typ ik later wel uit in een blog. De foto’s komen bij terugkomst online, dat zorgt voor napret voor tien! Het klinkt zo cliché: in het moment zijn, leven in het nu. Toch voel ik dat het nodig is, op een prachtige plek ver weg zijn, zonder schermpjes en een grote stroom aan informatie.

Lekker makkelijk praten

Stoer hè, gewoon loslaten de hele boel en zonder internet op vakantie. Wie weet krijg ik heftige afkickverschijnselen en ga ik stiekem de wifi aanzetten als vriendlief niet kijkt. Of wil ik in een moment van verveling weten of die grote schrijfopdracht na de vakantie doorgaat.
Wat denk jij, houd ik het vol of kan ik de verleiding tijdens de 9 dagen in het buitenland niet weerstaan? En weet iemand of je ook een foto per sms kan versturen?

Waar voel jij je thuis?

3 juni 2019 - 6 reacties

What if home is not a place? Zo begint het nummer ‘Home’ van Dotan. Deze zin gaat regelmatig door mijn hoofd tijdens het kampeeravontuur met de liefste en grappigste familie van Nederland (ja, echt waar). Want als ik met hen op vakantie ga voelt het als een warm thuis.

De langzame start
Na een rit van anderhalf uur kom ik aan op de groene camping De Linde in Sibbe, Valkenburg a/d Geul. In plaats van dat we in snel tempo onze tenten en caravans gereed maken, gaan de koffie en koeken voor. Er staat geen wind, dus we moeten meteen gaan smeren. Want stel je voor dat we straks bekend staan als de rode kreeften familie…Vervolgens gaan we aan de slag met het opbouwen, doen we spelletjes en eten we broodjes hamburger met salade. Mijn schoonbroer en peetoom krijgen de bijnamen ‘bakker Paul’ en ‘ome Hambert’. De calorieën besluiten we te verbranden met een avondwandeling.

Wat opvallend is aan deze dag: we maken geen planning voor de korte termijn of later. Per moment bekijken we wie waar zin in heeft en niets is verplicht, dat is zo fijn! Al kletsend en lachend lopen we door de bossen, over de heuvels naar het prachtige kasteel Schaloen. Niet te missen als je hier een keer in de buurt bent, je vindt hier de oudste reuzenlevensboom van het land en kunt uitrusten op het knusse terras.

Met Donald Duck in de tent
De chips en de alcohol pakken we erbij als de zon ondergaat en intussen gaat mijn nichtje van negen haar spullen verhuizen. Dikke pyjama aan en het winterdekbed erbij, want de nachten zijn koud in de tent. Tante Karin, mag ik wat knuffels en Donald Ducks in de tent leggen?
Zij heeft de gave om het overal op haar eigen manier gezellig te maken.

Wandelen in het kwadraat

De dagen ernaar wandelen we wat af samen. We vieren Hemelvaartsdag op het terras van Valkenburg en stappen in de kabelbaan om deze toeristische plaats van grote hoogte te bekijken. We spelen Rummikub, pesten elkaar en kunnen geen genoeg krijgen van Kubb.  Dit is een buitenspel met als doel het omvergooien van houten blokken door er houten stokken tegenaan te gooien.
Helaas komen we in de moeilijkheden als:
* we de partytent van onze thuisblijvende oom moeten opzetten, dit lukt zelfs na drie dagen niet!
* we de eiersnijder zijn vergeten, weet je hoe onhandig het is om een ei met een mesje te snijden?
* we als neven en nichten onze oom willen aanspreken, moeten we Lambert, Hambert of Camembert zeggen?

Heimwee
Ik besluit op vrijdagmiddag met mijn neef naar huis te gaan, terwijl de rest tot zondag blijft. Eenmaal thuis is het overduidelijk: de tranen biggelen over m’n wangen, de heimwee is een feit! De volgende ochtend ga ik daarom terug naar het Limburgse land, samen met mijn vriend en de kinderen. De temperatuur is gestegen dus de kinderen zwemmen in het koele zwembad en wij wandelen met een groepje lekker een ronde in de schaduw. We eten wederom hamburgers, verbranden in de felle zon en zetten alvast de dagen voor volgend jaar met Hemelvaart in onze agenda. Want dit geweldige kampeeravontuur willen we zekersteweten overdoen!