boeken

Ik heb het op dit moment zwaar als boekenwurm of nog beter gezegd als boekenfreak. Ten eerste omdat ik al tien dagen bezig ben met de biografie van Steve Jobs en dat is een pittige pil. Het leest nou eenmaal niet zo snel weg als een boek van Bridget Jones en soms wil je bepaalde regels nog eens lezen. Want het is zonder twijfel interessant om erachter te komen welke weg hij heeft afgelegd om zo hoog de top te bereiken. Op zijn blote voeten nog wel, dat doe ik hem niet na.

Ten tweede omdat er over een week een pop-upboekhandel wordt geopend in Breda aan het Van Coothplein, in de voormalige bioscoop Grand Theatre. Enkele maanden later wordt deze zelfs uitgebouwd naar een boekhandel met horeca in de sfeer van El Ateneo Grand Splendid (één van de mooiste boekhandels ter wereld gevestigd in Buenos Aires).

Hoe krijg ik ooit al die boeken gelezen? Als ik mocht kiezen dan zou ik iedere week wel een boek willen verslinden. Dat maakt het zwaar, de rem gaat er verplicht op vanwege gebrek aan tijd. Maar nieuwsgierig ben ik wel naar deze nieuwe boekhandel op loopafstand van mijn huis. Ik zie mezelf al zitten in dat hoge historische gebouw omringd door andere boekenwurmen. Wie weet kunnen we een specialistenclub beginnen en eens per week daar verzamelen om de gelezen boeken te bespreken.

Alleen één probleem: hoe vertel ik de bibliotheek dat ik hierdoor mijn belofte niet ga nakomen en geen lid meer wil worden?

Schrijver Hendrik Groen, 83 1/4 jaar houdt een jaar lang een geheim dagboek bij over zijn belevenissen in een verzorgingshuis in Amsterdam-Noord. Nog goed ter been en zeker helder in het hoofd zet hij dit verzorgingshuis aardig op zijn kop met goede vriend Evert en de rest van de rebellenclub.

Ik heb nog nooit zo vaak hardop gelachen tijdens het lezen van een boek. Zijn humor en schrijfstijl met sarcastische ondertoon zijn met niemand te vergelijken. Hij schrijft heel direct en vanuit het hart. In no time voelde ik mij verbonden met hem en leek het bijna alsof ik zelf in dat huis rondliep. Ook moest ik denken aan de tijd dat mijn opa en oma in een verzorgingshuis leefden. Zouden zij ook zo rebels zijn geweest als ik even niet in de buurt was?

Want Hendrik besluit veranderingen door te voeren in de sleur van het dagelijks leven daar. Hij vertikt het om achter de geraniums zijn tijd af te tellen en richt met zijn vrienden de Oud-maar-niet-dood-club op. 6 leden die eens in de twee weken om de beurt een spannend uitje organiseren. Zoals een bezoek aan het Holland Casino, een dagje Artis met geestige opdrachten en ze durven zelfs een golfclinic aan. Uiterst nieuwsgierig en vol spanning kijken zij steeds uit naar deze dagen en nemen ze de organisatie vooraf bloedserieus.

Ondanks dat er ook de nodige trieste dingen gebeuren  is het een boek wat ik maar niet naast mij neer kon leggen. Ik las door tot in de late uren en weet nu hoe het voelt om echt ergens aan verslaafd te zijn.

83 jaar en dan een scootmobiel laten opvoeren en een bekeuring krijgen. Een serieus politieonderzoek in het huis:  de vissen zijn dood omdat er gevulde koeken ‘per ongeluk’ in het aquarium zijn gevallen. En Evert die tijdens de koffie even tussen neus en lippen door vraagt of de oudjes nog wel hun schaamhaar goed bijhouden?

De vriendschappelijke band die groeit tussen de leden is hartverwarmend. Altijd staan ze voor elkaar klaar en wisselen ze ziekenhuisbezoeken af met het maken van het beste Alzheimer-plan voor Grietje die langzaam steeds minder kan onthouden.

De hoogte- en dieptepunten gaan snel in het verzorgingshuis, maar Hendrik blijft sterk. Zo sterk dat hij een tweede deel heeft geschreven als 85-jarige. Ik kan niet wachten om het te gaan lezen: ‘Zolang er leven is’.

De 39-jarige Don Tillman is al jaren op zoek naar een echtgenote. Geen scharrel of korte relatie,  hij gaat voor de enige echte. Een kleine moeilijkheid: hij is autistisch en daardoor voelt hij zich snel ongemakkelijk bij vrouwen.  Hij besluit op een dag het geheel anders aan te pakken: hij maakt een vragenlijst om uit te delen aan diverse vrouwen en wil er op die manier achter komen wie er het beste bij hem past.

Hoe anders loopt het dan hij had gedacht: hij komt Rosie tegen, een meisje dat net iets te veel eigenschappen heeft die hij niet leuk vindt. Ze is wispelturig en komt nooit op tijd, daar heeft hij een grote hekel aan. Het type chaotisch en onverstandig: ze rookt graag een sigaretje na het eten. Toch geeft hij het op zijn manier een kans, als docent Genetica gaat hij haar helpen haar biologische vader te vinden.

Het boekt heeft mij enorm geraakt. Het autisme krijgt een geheel andere betekenis.
Deze man wordt zo mooi neergezet, waardoor de vrouwen echt wel voor hem vallen.
Hij bereidt zich voor op een avond als barman door een boek over cocktails uit zijn hoofd te leren. Met veel succes: niemand kan zoveel onthouden als hij en op een wiskundige manier kan hij de meest lekkere cocktails maken. Een dansavond met de vrouw die de vragenlijst naar volle tevredenheid heeft ingevuld? Hij leert alle passen van de tango tot de foxtrot met een skelet op zijn kantoor. Het enige wat hij vergeet is om met muziek te oefenen.

Het struikelblok dat er is voordat hij echt voor zijn liefde kan gaan? Hij voelt voor het eerst de liefde door zijn lichaam stromen, maar zou beter voor de perfecte partner kunnen gaan.

Gevoel en verstand, in de liefde kan er maar eentje winnen toch?