Ik wil er al dagen over schrijven. Het van de daken schreeuwen. Maar ik werd deze week opgeslokt door lange werkdagen en de nodige activiteiten tot laat in de avond. Weinig slaap en een vol hoofd, met als gevolg een rem op mijn creativiteit.

Dat is voorbij nu, het is weekend en ik kan het ein-de-lijk vieren: ik ben al zes jaar tante! Ze was slechts drie uur oud, toen ik haar voor het eerst zag. Het was liefde op het allereerste gezicht. Samen met haar is het al zes jaar lang één groot feest. Kleuren, verven, Barbie’s optutten, de trampoline onveilig maken en de verjaardag van Woezel vieren. Inclusief taart en gezang. Dansen en springen in de kamer, ook al zit deze vol visite. Picknicken bij de eendjes en daarna mijn hoofd stoten in de glijbaan. Want niets is te vergelijken met het gevoel van weer even kind te mogen zijn.

Ze is zes en zal steeds meer gaan lezen, schrijven en groeien. Ze wordt deze winter zelfs een grote zus en ik tante in het kwadraat. Ons volgende afspraakje staat al gepland: haar ophalen van school (ofwel: in de armen vliegen want tante Karin staat haar niet iedere dag op te wachten) en dan Frozen kijken op de bank met chips en de knuffels. Ik kan niet wachten. De rol van tante wil ik nooit meer kwijt.

Het enige plan deze zondag was om een biertje te gaan drinken op Breda Barst. Maar zoals altijd als mijn vader en zijn vriendin naar Breda komen, nemen we vooral overal de tijd voor. Na een stevige lunch liepen we door de winkelstraat en kwamen we meteen bekenden tegen. Kletsen in de zon over vakanties en shoppen, helaas hadden zij net niet genoeg tijd om samen een kop koffie te gaan drinken op het terras. Maar ze wezen ons er wel op dat de Grote Kerk vandaag geopend was voor het publiek.

Wat een indrukwekkend altaar heeft die kerk! Ik ben er ooit eerder even binnengelopen maar waarschijnlijk met een grote zonnebril op want hoe heb ik dat nou kunnen missen. Diverse voorvaderen van het Koninklijk Huis liggen er begraven en de grote luchtbogen en kerkramen maken de kerk enorm ruimtelijk en licht.

Maar dan Breda Barst. We werden nogal wakker geschud na onze gebeden en konden maar geen terras vinden om wat te gaan drinken. Hier waren wij duidelijk niet op onze plek in zondagse kleding en met vooral behoefte aan zon en een goed gesprek.

Bij de Haven voelden wij ons meteen thuis en daar konden we dat langverwachte biertje wel gaan proeven. Deze laatste zomerdag was precies zoals ik het wilde. Met als afsluiting traditiegetrouw een potje kaarten thuis met wijn en toastjes.

Nu op naar de herfst en morgen terug in de schoolbanken: het schrijven voor kinderen  kan gaan beginnen!

Niet met de tijd meegaan is ook een talent. Ik heb nog nooit een film of serie gedownload. Er staat nog een ouderwetse stereotoren in de woonkamer met zelfs een cassettedeck. Erg hè? Foto’s plak ik nog netjes in een album, vooral omdat ik geen geduld heb voor het slepen en het passen en meten als het online moet gebeuren.

Maar ik hou wel van series. En Friends en Grey’s Anatomy ben ik behoorlijk beu op televisie.  Toch is er een stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat ik er niet aan moet beginnen. Want ooit keek ik het hele seizoen van de Deense serie Borgen (via dvd uiteraard) avonden en zelfs tot ‘s nachts achter elkaar. Ik was niet te stoppen, vond het te spannend en mijn nieuwsgierigheid won het van de slaap.

Netflix heeft een gratis proefperiode van een maand. Mocht er geen blog meer van mij verschijnen de komende weken dan weet je hoe dat komt. Hopelijk zal er dan een familielid of vriendin net zo lang aanbellen totdat ik opendoe in mijn pyjama met de chips nog tussen de tanden.

Via de site kun je de gratis maand gemakkelijk downloaden. Maar kan iemand mij vertellen hoe ik het dan in hemelsnaam op mijn televisie krijg?